Merhaba Dünya!

Eminim sizin de yeni başladığınız bir programlama dilini uygulamaya çalıştığınızda ilk örneğiniz ekrana kodlarla kocaman “MERHABA DÜNYA” yazdırmak olmuştur -size de Merhaba-
Bu girişten sonra konunun nereye gideceği tabii ki muallak, farkındayım. Peki size şunu sorayım: Hayatın size getirdiği, dayattığı, sevdiğiniz ya da sevmediğiniz bir çok şeye bu kadar kolay, büyük bir hevesle “MERHABA DÜNYA (o, bu, şu)” diyebiliyor musunuz?

Merhaba Dünya!

Cevapların çoğu eminim -Evet olmuştur. Haklısınız, önümüze çıkan her yeni olaya, uygulamaya, ona, buna en başta büyük bir hevesle ‘Merhaba’ diyoruz. Ama çoğu zaman aynı kod yazma çabalarımızda olduğu gibi bu bir ‘Merhaba’ ile başladığı yerde kalıyordur. Bunun nedeni ne peki? Aslında hepimiz, biz yani insanoğlu hatayı hiçbir zaman kendimizde aramayıp hep bahaneler üretiriz. Tabii ki haklı olduğunuz noktalarda var hayatın bize dayattıkları konusunda.

Yeni bir şeyle tanıştığımız zaman onu öğrenmeye çalışırız merak ederiz ama bir yerden sonra tıkanırız bunun sebepleri arasında -evet karşımıza gelen yeni şeyin zorlukları da var ama- asıl engel biziz. Evet biziz, çoğu zaman bazı şeyleri ısrarla almak istemeyen anlamak istemeyen. Kendimize hiç güvenmiyoruz. Bir şeyleri başkalarından bekliyoruz her zaman. Nasılsa bunu biri yapacaktır deyip kenara çekiliveriyoruz. Tabii mantıklı aslında düşünceniz hayatın düzenine baktığınızda bir şeyleri birilerinin mutlaka yapması gerekir, siz yapmazsanız bir başkası…

Ama artık bu düzen değişmeli ve herkesin bir şeyler yapmak zorunda olduğunun bilincine varmalıyız. Çağ teknoloji çağı deyip bende bir genelleme yapayım. Evet, artık eskiye dönüp bakmaya bile zamanımız yok Anınızı bile kaçırırken hep önünüze bakmanız gerekiyor.

Yarış başladı. Ne dersiniz bundan sonra da sadece “MERHABA DÜNYA (o, bu, şu)” mu? Yoksa bu merhabanın arkasından bir şeyleri tanıyıp geliştirmek mi?

Bir Cevap Yazın